Ο Εντ Σάξμπεργκερ είναι ένας μεσήλικας υπάλληλος ταχυδρομείου που μένει στη Νέα Υόρκη, πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά του φορώντας (στα κρύα) τον μάλλινο σκούφο του, συναντιέται με τους φίλους του, απλούς καθημερινούς ανθρώπους και παίζουν μπιλιάρδο στην παμπ της γειτονιάς. Γενικά η ζωή του περνάει με τους ρυθμούς μας ασφαλούς ρουτίνας όπου δε συμβαίνει τίποτα συναρπαστικό. Στα νιάτα του όμως, ήταν αλλιώς και όλα προμήνυαν μια σίγουρα όχι τέτοια ζωή, αδιάφορη και μονότονη. Γιατί ο Εντ υπήρξε ένας φέρελπις ποιητής, μέλος της γενιάς καλλιτεχνών, όπως ο Ουίλιαμ Μπάροουζ και άλλοι μπήτνικ ποιητές και όχι μόνο, οι οποίοι γύρω στα 70s έκαναν ενδιαφέρουσα τη ζωή στην ξακουστή περιοχή της Νέας Υόρκης, Γκρίνουιτς βίλατζ αλλά και στο Σόχο τότε που ήταν «σαν να ζεις στη Σελήνη, δεν έβρισκες ταξί και όλοι ήταν καλλιτέχνες και φτωχοί». Κανείς δε φανταζόταν, πόσο μάλλον ο Εντ για τον εαυτό του ότι θα κατέληγε υπάλληλος ταχυδρομείου -man of letters σε ένα ωραίο παιχνίδι των λέξεων, που κρύβει και μια λεπτή ειρωνεία. Ως ταχυδρόμος είχε δουλέψει και ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, μια εμπειρία μάλιστα που τον ενέπνευσε για το μυθιστόρημα του «Το ταχυδρομείο». Με ένα μικρό διάλειμμα ο Μπουκόφσκι επέστρεψε στην εργασία στο ταχυδρομείο την οποία τελικά παράτησε οριστικά όταν έφτασε στα χέρια του μια ικανοποιητική επιταγή από έναν εκδότη. Δεν είχε την ίδια πορεία ο Εντ στη ζωή του. Παραμένει υπάλληλος ταχυδρομείου επί τριάντα επτά συναπτά έτη.
Και να που έρχεται μια μέρα όπου κάτι αλλάζει στην ήρεμη ζωή του και ανοίγεται μπροστά του ένα ολοκαίνουργιο νέο πεδίο προσδοκιών, στην πραγματικότητα μια δεύτερη ευκαιρία αναγνώρισης του ταλέντου του, όταν ο Μάιερς (Έντμουντ Ντόνοβαν), ένας νεαρός, γόνος πλούσιος οικογένειας που αγαπάει πολύ την ποίηση, την λογοτεχνία και το πνεύμα σε σημείο μάλιστα που, όπως παρατηρεί ο Εντ, μιλάει μια κάπως επίσημη γλώσσα για να πάρει την απάντηση ότι «υπάρχουν πολλά «χμ» και «τύπου» στον κόσμο», τον αναγνωρίζει και ενθουσιάζεται. Αντιδρά σαν να γνώρισε περίπου κάποιον του μεγέθους του Άλλεν Γκίνσμπεργκ.
Φυσικά ο Εντ Σάξμπεργκερ εκπλήσσεται γιατί έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από την (μία και μοναδική) ποιητική του συλλογή που κάποτε τον έχρισε μέλος μιας ταλαντούχας και ολοζώντανης γενιάς καλλιτεχνών που γέννησε ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές φωνές, πρωτότυπες, τολμηρές, μοναδικές. Ο νεαρός λοιπόν του ζητάει να έρθει σε μια ιδιότυπη λέσχη ανάγνωσης που έχει φτιάξει μαζί με μερικούς ακόμα κουλτουριάρηδες φίλους του, την «Λέσχη ενθουσιασμού», μια ομάδα (αποτελούμενη από ευκατάστατους νεαρούς που έχουν την πολυτέλεια να περνούν τον χρόνο τους φιλοσοφώντας περί εμπορευματοποίησης της τέχνης) η οποία φιλοδοξεί να αναστήσει την παλιά πρακτική των λεσχών ανάγνωσης, που πάει κόντρα στο ρηχό, επιφανειακό και εύπεπτο κλίμα της εποχής, που απορρίπτει την τεχνολογία γιατί, όπως λένε, «καίει το μυαλό», που κριτικάρει τους σύγχρονους ινφλουένσερ που «είναι εξαρτημένοι όχι από την ηρωίνη αλλά από το κινητό» και που επιμένει να ανασύρει ακόμα και παλιές συνήθειες για να μην αφομοιωθούν από έναν κόσμο τρελής ταχύτητας όπου, όπως επίσης λένε, «ακόμα και η πρόποση σε ένα τραπέζι είναι μια παλιά πρακτική».
Του προτείνουν μάλιστα να οργανώσουν μια βραδιά προς τιμήν του, κι αυτός ενώ στην αρχή είναι ταπεινός και διστακτικός νοιώθοντας ότι τον έχει προσπεράσει η εποχή και η ζωή δεν τον περίμενε, αρχίζει σιγά σιγά να πιστεύει ότι ίσως...Ίσως να ήρθε τώρα η μεγάλη ευκαιρία του, έστω και καθυστερημένα, να αναγνωριστεί ως σημαντικός ποιητής. Ας κάνει ό,τι μπορεί μπας και γίνει κάτι, ξεκινώντας από το να ακολουθήσει την εποχή του-είναι πολύ ωραία, αστεία και γλυκιά η σκηνή όπου πηγαίνει να αγοράσει τσιγάρα και ζητάει «την μάρκα που καπνίζουν τώρα οι φοιτητές του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης». Την μεγάλη ευκαιρία περιμένει και η γυναίκα της παρέας, η Γκλόρια (Γκρέτα Λι), μια φιλόδοξη ηθοποιός που αναμένει τον ρόλο που θα αλλάξει τη ζωή της και μέχρι να συμβεί αυτό είναι όσο εκκεντρική χρειάζεται για να θεωρείται ενδιαφέρουσα καλλιτέχνης-ένα ακόμα διακριτικό σχόλιο πάνω στην εικόνα της καλλιτεχνικής περσόνας.
Το βασισμένο στο βιβλίο «Late fame» του Άρθουρ Σνίτσλερ σενάριο της Σάμι Μπερτς είναι ένα πρώτης τάξεως υλικό για στοχασμό πάνω στις έννοιες της φήμης, της ανάγκης για αποδοχή, της ψευδαίσθησης της αναγνώρισης όταν αυτή βασίζεται στη μόδα μιας εποχής κι όχι στην ουσία ενός έργου, της καλλιτεχνικής επιτυχίας ή αποτυχίας, της διαχείρισης της επιτυχίας, και γενικά της ζωής που κάποιος ονειρεύτηκε αλλά δεν έζησε. Αυτή η θεματική έχει απασχολήσει μέσα στα χρόνια τον σκηνοθέτη Κεντ Τζόουνς («Diane» και «Hitchcock/Truffault») και με την άλλη ιδιότητα του, αυτή του κριτικού κινηματογράφου. Στήνει μια ταινία που κυλάει με ωραίο ρυθμό, είναι χαμηλών τόνων, ατμοσφαιρική και νοσταλγική για μια εποχή όπου η Νέα Υόρκη είχε μποέμικη ψυχή. Δεν πρόκειται για μια ακόμα ταινία του πολύ αγαπητού στο αμερικάνικο σινεμά θέματος περί δεύτερης ευκαιρίας. Ο Τζόουνς δεν αφήνει τους χαρακτήρες του να εκτροχιαστούν σε χάπι εντ, τους παρακολουθεί στην αλήθεια τους, στην ήσυχη ζωή τους και μέσα από αυτούς σχολιάζει την σύγχρονη εποχή της αποξένωσης, της ταχύτητας, των social media.
Κάνει μια ωραία αντίστιξη ανάμεσα σε έναν κόσμο απλό και αληθινό, που είναι οι φίλοι του Εντ, μεροκαματιάρηδες που δεν καταλαβαίνουν από τέχνη και ποιήματα και διασκεδάζουν πίνοντας μπύρες πάνω από ένα τραπέζι μπιλιάρδου και έναν κόσμο ή μάλλον μια ομάδα (ψευτο) διανοούμενων, που με τα λεφτά της οικογένειας έχουν όσο ελεύθερο χρόνο χρειάζονται για την τέχνη, την οποία προσεγγίζουν επιδερμικά-ένας από την παρέα δηλώνει την πίστη και την λατρεία του στον Εντ αλλά αποδεικνύεται ότι ούτε καν έχει διαβάσει τα ποιήματα του, του είπαν οι άλλοι ότι πρόκειται για αριστουργήματα...
Η «Φήμη» είναι ένα φιλμ με πολλές ιδέες που όμως δεν αναπτύσσονται επαρκώς. Ευτυχώς ο σκηνοθέτης της την ακουμπά στους ώμους του Γουίλεμ Νταφόε για να την περπατήσει. Κι αυτός παίζει σε έναν πολύ ενδιαφέρων τόνο. Ξεκινάει σαστισμένος από το ότι κάποιος μπορεί να τον αναγνωρίσει στον δρόμο και να του απαγγείλει αποσπάσματα από ποιήματα του και έκπληκτος από το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που τον προσφωνούν ιδιοφυΐα των γραμμάτων, συνεχίζει με μια αμηχανία-δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί το ενδιαφέρον μιας νέας γενιάς γύρω από το πρόσωπο του-και καταλήγει σταδιακά σχεδόν ενθουσιασμένος για αυτό που του συμβαίνει και αποφασίζει να το ζήσει όσο κρατήσει. Είναι όμως, σε αυτήν ακριβώς τη ζώνη του «σχεδόν» που χτίζει ο Νταφόε το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ούτως ή άλλως καλής ερμηνείας του. Κάτι κρατάει πίσω τον Εντ συνεχώς. Ακόμα και όταν ο συντάκτης μιας εφημερίδας που έχει βρεθεί στη βραδιά που του οργάνωσαν γράφει για «αξέχαστη απαγγελία από έναν βάρδο παλιάς κοπής» ο Εντ σαν να μπήγει το ένα του πόδι σταθερά στο έδαφος, για να μην τον αφήσει να πετάξει στα σύννεφα. Έχει μόνο εκλάμψεις ματαιοδοξίας, δεν παρασύρεται ποτέ ολοκληρωτικά από αυτή. Ίσως γιατί ξέρει ότι...δεύτερη ζωή δεν έχει. Ίσως επειδή αυτός είναι προορισμένος ή έχει κάνει τέτοιος επιλογές-δεν μας λέει ποτέ η ταινία αν όντως άξιζε την μεγάλη αναγνώριση, κι αν ναι τι πήγε στραβά- ώστε η επαφή του πλέον με την ποίηση να περιορίζεται στο να πέσει στα χέρια του την ώρα που δουλεύει στο ταχυδρομείο ένα γραμματόσημο με την φιγούρα της Έμιλι Ντίκινσον. Κι όταν αυτό συμβαίνει, θα αναρωτιέται πάντοτε «what if...». Κι αν...
Η ταινία «Φήμη» (Late Fame) κυκλοφορεί στις αίθουσες από την εταιρεία διανομής Spentzos Films.
