Υπάρχουν ορισμένες ποδοσφαιρικές ιστορίες που δεν χωρούν σε στατιστικές αναλύσεις, σε συστήματα παιχνιδιού ή σε πίνακες αποτελεσμάτων. Ιστορίες που γράφονται με ανθρώπους, χαρακτήρες και σχέσεις.
Η κατάκτηση του Σούπερ Καπ από τον ΟΦΗ απέναντι στην ΑΕΚ δεν ήταν απλώς ένας ακόμη τίτλος. Ήταν η οριστική επιβεβαίωση ότι στην Κρήτη συντελείται μια αναγέννηση.
Ο ΟΦΗ πανηγυρίζει δικαιολογημένα. Ο Κόντης δικαιώνεται πανηγυρικά. Και ο Γκέραρντ, αν πράγματι υπάρχει ένας ποδοσφαιρικός παράδεισος, πιθανότατα –από κάπου εκεί ψηλά όπου αναπαύεται η ψυχούλα του, που το ‘λεγε βροντερότερα κι από βέρου Κρητικού τέκνου- δακρύζει. Αυτή τη φορά, όμως, από υπερηφάνεια.
Ο αρχιτέκτονας του σύγχρονου ΟΦΗ, ο ‘Πυγμαλίων’ μιας ομάδας που έμαθε να κοιτάζει στα μάτια τους ισχυρούς. Ο άνθρωπος που δεν δημιούργησε απλώς ένα ποδοσφαιρικό σύνολο, αλλά μια ποδοσφαιρική κουλτούρα, ο Ευγένιος Γκέραρντ δεν αναζητούσε αστέρες, ούτε πρόσκαιρες εντυπώσεις. Έχτιζε σε βάθος, ζύμωνε χαρακτήρες, αρέσκονταν στη δημιουργία οικογενειών. Και ίσως γι' αυτό να αναγνώριζε –αν ήταν σήμερα φυσικά και όχι νοερά επί γης- στον Χρήστο Κόντη, έναν άνθρωπο της δικής του σχολής.
Δύο τίτλοι μέσα σε τρεις μήνες, Κύπελλο Ελλάδος και Σούπερ Καπ. Ο ‘φαρμακερός όφις’ τυλίχθηκε γύρω από τους λαιμούς και των δύο Δικεφάλων και τους… στραγγάλισε.
Το Ηράκλειο και η ‘λεβεντομάνα’ έχουν κουζουλαθεί με τα κατορθώματα των Ομιλητών, μέσα από δύο ιστορικές νύχτες για την ΟΦΗ και την ποδοσφαιρική Κρήτη. Όχι, επί των ημερών Μπούση και Κόντη δεν συντελείται κάποια ποδοσφαιρική επανάσταση, αλλά θα έλεγε κανείς ότι εξελίσσεται η διαδικασία αποκατάστασης της χαμένης ταυτότητας του ΟΦΗ.
Έργο των σταθερών επενδύσεων του μεγαλομετόχου ασφαλώς, που έχει βαλθεί και μετατρέπει σε πραγματικότητα ένα δικό του, προσωπικό όνειρο, σαφώς όμως και του αναδεικνυόμενου ηγέτη κόουτς της ομάδας. Είναι βαρύ και δεν θα τον πω τον Χρηστάρα τον Κόντη, άξιο διάδοχο του αείμνηστου Έγκεν. Δεν γίνεται αυτό.
Όσα… ψωμιά και να φάει ο φιλόδοξος και άξιος Έλληνας τεχνικός, ο Γκέραρντ ήταν, είναι και θα παραμείνει ‘ο ένας’. Της ζωής του ΟΦΗ ο ένας, που δεν τον σβήνει κανένας. Το αέναον τοτέμ του Ομίλου Φιλάθλων Ηρακλείου.
Ο Κόντης δουλεύει μεθοδικά χωρίς να επιχειρεί να μετατρέψει την κρητική ομάδα σε κάτι ξένο προς τη φύση της. Αντίθετα, της επέστρεψε την αυτοπεποίθηση, την αγωνιστική πειθαρχία και κυρίως την πίστη ότι μπορεί να νικά. Και την… μεγαλώνει απότομα στη βραχύβια παρουσία του στον πάγκο της!
Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά - Ούτε τα βιογραφικά τον προπονητή
Και κάπου εδώ –αφήνοντας για την ώρα στην άκρη τον δεύτερο σερί θρίαμβο του ΟΦΗ που έγραψε στο Παγκρήτιο τις προπαραμονές της Παναγιάς μαζί με το παραλήρημα του κοινού του και της Μεγαλονήσου- κάνω στροφή στην έναρξη μιας άλλης εξίσου ενδιαφέρουσας πλευράς της όλης ιστορίας.
Διότι η επιτυχία του Χρήστου Κόντη δεν είναι μόνο μια προσωπική δικαίωση. Αποτελεί ταυτόχρονα (για να μην ξεχνιόμαστε) μια ηχηρή υπενθύμιση προς τον Παναθηναϊκό, που αντί να επενδύσει σε μια λύση με γνώση της πραγματικότητας, προτίμησε να αναζητήσει την λάμψη premium ονομάτων.
Όπως συνέβη στο παρελθόν με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς, έτσι και στην περίπτωση του Κόντη, οι «πράσινοι» μοιάζουν να πλήρωσαν ακριβά την αδυναμία τους να διακρίνουν έγκαιρα την αξία ανθρώπων που γνώριζαν πολύ καλά το ελληνικό ποδόσφαιρο. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Δαπανήθηκαν τεράστια ποσά. Και η επιλογή του Ράφα Μπενίτεθ αποδείχθηκε ένα ακόμη πανάκριβο στοίχημα που δεν απέδωσε τα αναμενόμενα.
Σήμερα, από τις αρχές του καλοκαιριού, οι πράσινοι επιχειρούν να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο με τον Γιάκομπ Νίστρουπ. Ίσως αυτή τη φορά η επιλογή να δικαιωθεί. Ίσως όχι. Το βέβαιο, όμως, αποδεδειγμένα με την υπογραφή του κάτω από δύο τρόπαια, είναι ότι ο Χρήστος Κόντης έχει ήδη αποδείξει πως η ποδοσφαιρική αξία δεν συνοδεύεται απαραίτητα από βαρύγδουπα βιογραφικά και διεθνείς τίτλους.
Και πού; Στο τιμόνι μιας επαρχιακής ομάδας. Με βαριά φανέλα, πολύ κόσμο να την ακολουθεί, με σεβαστική αίγλη και πολλή ιστορία πίσω της, αλλά χωρίς ωστόσο και να ανήκει στην ελίτ του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σάματις και.. πότε τα ράσα έκαναν τον παπά;
Η ώρα της ευθύνης για τον Μεντιλίμπαρ
Και μια που μιλάμε για προπονητή, η σελίδα Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ φαίνεται πως αργά ή γρήγορα θα αποτελέσει την τελευταία στο βιβλίο που έχει τη μορφή του Ισπανού στο ερυθρόλευκο εξώφυλλο.
Ο Βάσκος τεχνικός δικαιολογημένα πιστώθηκε την κατάκτηση του Conference League το 2024 και είναι ‘μπούρδες’ να ακούω ότι το 1ο ευρωπαϊκό τρόπαιο για ελληνικό σύλλογο ήρθε… ουρανοκατέβατα στον Πειραιά επειδή – άκουσον- οι μεταγραφές των Τσικίνιο, Όρτα, Κάρμο, Έσε και… δεν συμμαζεύεται, ήταν του Κορδόν! Ε και;
Ωστόσο, βεβαίως, ο αγαπητός και αξιοσέβαστος «Μέντι», δεν μπορεί να ζει επ' άπειρον χάρη σε εκείνο το ποδοσφαιρικό θαύμα. Ο αποκλεισμός από τη Ναιμέγκεν δεν γίνεται να χρεωθεί αποκλειστικά στον Μεντιλίμπαρ. Θα ήταν άδικο.
Ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να αναζητά τουλάχιστον τρεις μεταγραφές πρώτης γραμμής, δύο χαφ και έναν επιθετικό, προκειμένου να αποκτήσει την ποιότητα που απαιτείται για να ανταποκριθεί στους στόχους μιας τόσο απαιτητικής σεζόν.
Ταυτόχρονα, όμως, θα ήταν ακόμη πιο άδικο να αγνοηθεί η ευθύνη του Ισπανού τεχνικού. Η εικόνα της ομάδας δεν είναι προβληματική μόνο σήμερα. Είναι προβληματική εδώ και αρκετούς μήνες. Η έλλειψη δημιουργίας, η δυσκολία στην ανάπτυξη, η προβλέψιμη επιθετική λειτουργία, η αδυναμία προσαρμογής στα δεδομένα κάθε αγώνα και η εμμονή για την συγκρότηση της 11άδας σε παίκτες που έχουν ΄στυφτεί’ πια, φέρουν την υπογραφή του προπονητή.
Η μεγαλύτερη έκθεσή του είναι ότι, παρά τις ελλείψεις του ρόστερ, δεν κατάφερε να παρουσιάσει ένα σύνολο με σαφή αγωνιστική ταυτότητα. Και όταν η εικόνα μιας ομάδας παραμένει στάσιμη για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε η τελευταία σελίδα στο βιβλίο του προπονητή έχει ήδη αρχίσει να γράφεται…
