Μερικές φορές, εμφανίζονται αυτές οι ιδιαίτερες συναυλίες που τις περνάς με τους αστρικούς σου φίλους. Τελικά. Γιατί αλλιώς ξεκινάς. Πιο κανονικά με ή χωρίς εισαγωγικά. Υπάρχει μια Αντιγόνη, ένας Παύλος, ένας Γιάννης και ένα σωρό άλλα παιδιά που γνώρισες ξάφνου ή τους ήξερες από παλιά, αλλά δεν τους θυμάσαι -μνήμη πάντα αφηρημένη. Μερικές φορές είσαι σε μία συναυλία και πιάνεις τον εαυτό σου να ψάχνει ψηλά, πολύ ψηλά. Όχι μια και δυο, αλλά πολλές φορές. Κάποια στιγμή πηγαίνεις σε μία συναυλία, στους The Cure του ΟΑΚΑ και του Ejeκt, με την Μυρτώ Κ. χωρίς να είναι αυτή εκεί. Γιατί απλώς δεν θα μπορούσε να είναι. Τελεία.
Μερικές φορές υπάρχει, αν είσαι τυχερός, μια Αντιγόνη, που έχει τον νου της και σου χαϊδεύει την πλάτη, όταν νιώθει πως κοιτάς λίγο πιο έντονα προς τα πάνω.
Η συναυλία αυτή δεν θα ήταν μια εύκολη υπόθεση, ειδικά από τη στιγμή που έβγαλα την κάρτα «για σένα» και αποφάσισα να πάω «για μας». Όχι δηλαδή «για μένα». Όχι ότι δεν το ήθελα, φυσικά και το ήθελα. Το γκρουπ του Ρόμπερτ είναι κομμάτι της εφηβείας μου, αλλά να, προϋπήρχαν περίεργα τα άλλα δύο στο παιχνίδι της προτεραιότητας.
Η φίλη που γνώρισα ένα βράδυ στο Χοροστάσιο των ‘90ς και κατέβαινε τη Φωκίωνος των ‘20ς κάθε απόγευμα με τον αέρα μιας παλαιοκομματικής αλλά σταθερά υπέροχης Blitz κοσμικότητας, όταν οι αντοχές της δηλαδή της επέτρεπαν μια βόλτα στα γειτονικά τετράγωνα, η φίλη που σε κοιτούσε με το σκορπίστικο της φρύδι έντονα υψωμένο, κάθε φορά που ένιωθε πως έκανες μαλακία -αλήθεια ή ψέμα δεν είχε σημασία, έτσι ένιωθε-, πάντα όμως με γλυκό σαρκασμό και χλωμή επικρητικότητα, αγαπούσε τον Ρόμπερτ Σμιθ περισσότερο από ότι αγάπησε ποτέ τον εαυτό της, και αυτό είναι κάτι που πραγματικά το πιστεύω. Άφηνε βεβαίως και λίγο μέρος για τον Μόρισσευ και εκεί είναι που συναντιόμασταν λίγο παραπάνω.
Η φίλη που αγαπούσε ένα αγόρι από το Μπλάκπουλ σαν μέλος της οικογένειάς της, αυτό το βράδυ δεν ήταν δίπλα μου. Αλλά ήταν σαν να ήταν. Αποφασισμένοι να διαλέξουμε την αριστερή πλευρά της αριστερής οθόνης, η Αντιγόνη, ο Παύλος, η Μυρτώ Κ. από τα άστρα, πάθαμε κάτι που κατανοήσαμε ότι πάθαμε, αφού άνοιξαν τα φώτα. Δεν βλέπαμε την κεντρική μεγάλη οθόνη, πίσω από την μπάντα- βασικά δεν καταλάβαμε καν ότι υπήρχε. Άρα δεν είδαμε ποτέ τα γκράφικς, τα σχέδια, τα “πραγματικά δεν ξέρω τι μπορεί να επέλεξαν” για να ντύσουν την εμφάνιση τους. Αντιθέτως βλέπαμε ένα βίντεο γουόλ, το αριστερό και αυτούς στη σκηνή, εξαιρετικά κοντά, παρ’ ότι εισιτήρια κατηγορίας βήτα. Οπότε από την αρχή ως το τέλος δεν υπήρχε τίποτα να παραπλανεί, να εξουδετερώνει, να αποσυντονίζει. Θετικά ή αρνητικά. Μόνο αυτοί. Μόνο αυτοί και μια σκηνή.
Και λειτούργησε. Και θα ήθελα πολύ τα άστρα να κατέβουν στη γη και να γίνουμε ένα. Και όταν χορεύω το “High” στην εντελώς αρχή σαν είναι το “Friday I'm in love”, να σκύβει και να μου λέει «δεν είναι αυτό σαύρα, θα το παίξουν στο encore, το έχω δει στο setlist». Και όταν ξεκινάει το “a forest” με ένα από τα σπουδαιότερα intro όλων των εποχών να με παίρνει αγκαλιά -εντάξει ποτέ δεν έπαιρνε αυτούς που αγαπούσε, αγκαλιά. Και όταν πέφτει το μάτι μου στον μπασίστα Eden Gallup να μου λέει «σαύρα μαζέψου είναι ο γιος Simon Gallup, του μπασίστα του γκρουπ». Και μετά να μου δίνει την πληροφορία αβέρτα, Το γκουγκλάρισμα στο οτιδήποτε είναι η σωτηρία του ανθρώπου που βλέπει τη χημειοθεραπεία να εισβάλει έτσι αχόρταγα και άνιωθα στη ζωή του, νόμος. «Ο Simon αρρώστησε λίγο πριν από τις εμφανίσεις της ευρωπαϊκής περιοδείας και δεν μπόρεσε να παίξει, οπότε ο Eden τον αντικαθιστά προσωρινά. Την είδηση ανακοίνωσε ο ίδιος ο Robert Smith, ευχόμενος γρήγορη ανάρρωση στον Simon και ευχαριστώντας τον Eden που «έσωσε» τις συναυλίες» Κατάλαβες κάμπια; Κατάλαβα. Τα προσφωνήματα που ανήκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο ζωικό βασίλειο και σε ό,τι σερνόταν σε αυτό, ήταν τα αγαπημένα της.
Ήθελα πολύ αυτή η συναυλία να είναι μια ωραία συναυλία. Γι' αυτήν που μια μέρα πριν δύο χρόνια αρχές καλοκαιριού την έκανε για αλλού. Για μας που από τότε συγκατοικούμε σε έναν διάδρομο με μια φωτογραφία της. Και για όλα αυτά τα παιδιά με τα μαύρα που ήταν εκεί γύρω μου. Ευτυχώς ήταν μια πολύ, πολύ ωραία συναυλία. Τρυφερή, αγαπησιάρικη, φροντιστική. Το εξαιρετικό - επιστροφή στις ρίζες - Songs of a lost world απουσίαζε εντελώς. Οι θεραπευτικές σκιές του αντικαταστάθηκαν από τραγούδια με περισσότερο φως. Δεν γκρίνιαξα. Κάτι λειτούργησε το ίδιο καλά.
Άκουσα το “A night like this” σε μια εκτέλεση που σηκώθηκε τόσο ψηλά που δεν ήξερα πως να τη φτάσω- αν μου έλεγες πριν ποιο τραγούδι ήθελα περισσότερο να ακούσω, θα σου έλεγα αυτό. Άκουσα το “Close to me” από το The head on the door, και ήταν αυτό ακριβώς που έλεγα στην Αντιγόνη μετά. Πώς αυτά τα άλμπουμ που ακουμπούν στην ενηλικίωση σου και αγαπάς τόσο πολύ είναι κι αυτά που μένουν για πάντα γιορ νάμπερ ουαν. Διαμάντια στο φτωχό, ταπεινό σου στέμμα. Άκουσα μια φωνή, αυτή του Ρόμπερτ, στα καλύτερά της να χαϊδεύει τις αναμνήσεις με γενναιοδωρία και ευκολία- χειροκρότημα ξανά σε ένα μακιγιάζ και hair styling που δεν σταματά να μας ξαφνιάζει ευχάριστα. Και χόρεψα ένα τραγούδι. Περισσότερο από τα άλλα. Με όλα μου τα χέρια, πόδια, άκρα. Με εξωφρενική εξωστρέφεια. Ένα ξαφνικό «δεν το περίμενα». “Why can’t Ι be you?”. Και με έντονο το ερωτηματικό παρακαλώ. Και έλιωσα μέσα σε ένα encore με επτά, οκτώ, δεν θυμάμαι ακριβώς, τραγούδια. Σάουντρακ μιας ξεχωριστής ζωής, της δικής μας, έτσι όπως αυτή κυκλοφορούσε όλα αυτά τα χρόνια μέσα στις σκιές και το φως μιας πόλης που άλλαζε επιδερμίδα κάθε μέρα.
Και να μη ξεχάσω. Ο κόσμος ήταν ο καλύτερος σε συναυλία που έχω δει φέτος το καλοκαίρι. Δεν μίλαγε για χαμένες συνταγές και ψαρέματα. Χόρευε. Τραγουδούσε. Καμιά φορά τον έπαιρναν και τα ζουμιά.
Τα υπόλοιπα είναι απλά. Να έχεις αγάπη γύρω σου.
Και όταν σου λείπουν οι άνθρωποι που αγάπησες, και χάθηκαν, κάντο συναυλία, λειτουργεί.
Το Κ. σημαίνει Κιτριλάκη.
«Κάμπια με έδωσες», θα έλεγε.
