Έχω υποστηρίξει και με άλλη ευκαιρία από αυτήν εδώ τη στήλη ότι αρκετά θα μπορούσαν να πιστωθούν ή να χρεωθούν στον ΣΥΡΙΖΑ, μια σημαντική διάσταση ωστόσο που συνήθως υποτιμάται, αφορά την περίοδο προ της διακυβέρνησης της χώρας από τον Τσίπρα και τους συντρόφους του.
Η γνώμη μου είναι ότι ο «πρώιμος» ΣΥΡΙΖΑ, αρκετά πριν επέλθει η «βίαια ωρίμανση» που διέγνωσε ο Δραγασάκης, εκλογίκευσε το κύμα της οργής, πολιτικοποίησε τον θυμό για το σαρωτικό πέρασμα των μνημονίων και κράτησε την αντίδραση εντός δημοκρατικού τόξου, την ίδια ώρα που στην Ευρώπη η κρίση οδηγούσε τις λαϊκές μάζες στην αγκαλιά της ακροδεξιάς.
Δεν είναι ούτε λίγο, ούτε ασήμαντο… Και ύστερα ήρθε η διακυβέρνηση. Με τα σωστά και τα λάθη της, την περιπέτεια των capital controls, τους μαξιμαλισμούς, τις διαψεύσεις, τις απογοητεύσεις και το δημοψήφισμα… Αλλά, ταυτόχρονα, και με την έξοδο της χώρας από τη μέγγενη των μνημονίων, τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, τον σεβασμό των μειονοτήτων και των αδύναμων και, οπωσδήποτε, τη Συμφωνία των Πρεσπών, στην οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποδώσει τη θέση που της στερούν οι συγκυριακές πολιτικές φορτίσεις.
Τα σκέφτομαι όλα αυτά, τώρα, που ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να ολοκληρώνει έναν πολιτικό κύκλο, υπό τις ιαχές και τα βιτριολικά σχόλια διαφόρων που έζησαν με το όνειρο της καταστροφής του, λες και είναι η πρώτη φορά που ένας πολιτικός χώρος διαγράφει την πορεία από την άνοδο στην πτώση.
Η πολιτική εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ και η καταβύθισή του δεν είναι ούτε μοναδικό πολιτικό φαινόμενο, ούτε πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο. Προηγήθηκε η ελεύθερη πτώση του ΠΑΣΟΚ από τα θηριώδη εκλογικά ποσοστά της μεταπολίτευσης στο 4,6 % του 2015, όπως και η βουτιά της ΝΔ, το 2012, στα εκλογικά επίπεδα του 18,8%, για να μην θυμηθούμε πώς εξαφανίστηκε το «Ποτάμι» ή πόσο άδοξα έκλεισε το κεφάλαιο της ΔΗΜΑΡ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να ακολουθεί μια προδιαγεγραμμένη πορεία κι αν δεν υπάρξει μία ενωτική πρωτοβουλία, στον αντίποδα των αρχηγισμών που εκδηλώνονται, ικανή να συγκρατήσει ένα μέρος έστω των πρώην ψηφοφόρων του κόμματος και να δικαιολογήσει μία διακριτή πολιτική παρουσία, ίσως και να αποτελέσει κάποια στιγμή πολιτική ανάμνηση.
Θα έχει καταβάλει το τίμημα, όχι μόνο για την εμφάνιση της ΕΛΑΣ, που αναδιατάσσει όλους τους συσχετισμούς στο εσωτερικό της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς, αλλά και για την απροθυμία της μεγάλης πλειοψηφίας των στελεχών του να αποδεχθούν την ανάγκη ενός ριζικού μετασχηματισμού, ακόμα και όταν o ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στην αντιπολίτευση και η ανάγκη της επανίδρυσης πρόβαλε επιτακτική.
