Στο ρευστό τοπίο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, οι τελευταίες μετρήσεις της Pulse (για λογαριασμό του ΣΚΑΪ) και της MRB λειτουργούν ως ένας καθαρός καθρέφτης μιας παράδοξης πραγματικότητας. Αν έπρεπε να συνοψίσει κανείς το συμπέρασμα των δημοσκοπήσεων σε μία φράση, αυτή θα ήταν: Η κυβέρνηση κυριαρχεί πολιτικά, η αντιπολίτευση αναζητά ταυτότητα και η κοινωνία παλεύει με το ταμείο.
Η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να απολαμβάνει μια «μοναχική» κορυφή. Με την εκτίμηση ψήφου να κινείται πέριξ του 30% (30% στην Pulse, 29% στην MRB), το κυβερνών κόμμα δείχνει να αντέχει στη φθορά του χρόνου. Το ισχυρότερο χαρτί σε αυτό το σκηνικό παραμένει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η διαφορά του στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία έναντι του Αλέξη Τσίπρα (30% έναντι 17%) δεν είναι απλώς ένας αριθμός· είναι η αποτύπωση ενός στρατηγικού κενού στη θέση του «εναλλακτικού πρωθυπουργού».
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η στροφή της κοινής γνώμης προς την καθαρότητα: το 45% προτιμά αυτοδύναμες κυβερνήσεις, ενώ το 46% επιθυμεί την εξάντληση της τετραετίας. Πρόκειται για μια ψήφο εμπιστοσύνης στη θεσμική σταθερότητα, που επιτρέπει στο Μαξίμου να επιχειρηματολογεί ότι η σχέση του με τους πολίτες παραμένει ανθεκτική, παρά τις δυσκολίες.
Αντιπολίτευση: Τροχοπέδη η πολυδιάσπαση
Στον αντίποδα, η εικόνα της αντιπολίτευσης παραμένει θολή. Παρά την κυβερνητική φθορά, δεν διακρίνεται ένας «υποδοχέας» που θα μπορούσε να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια σε κυβερνητικό ρεύμα.
Η άνοδος της EΛΑΣ δεύτερη θέση (17% στην Pulse) ανακατεύει την τράπουλα, αφήνοντας το ΠΑΣΟΚ στο 11,5% και τον ΣΥΡΙΖΑ σε ιστορικά χαμηλά (2%). Αυτός ο κατακερματισμός δυνάμεων στερεί από το πολιτικό σύστημα έναν δεύτερο πόλο εξουσίας. Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης ακολουθούν διαφορετικές στρατηγικές ο ένας μέσω δημόσιας επανατοποθέτησης και ο άλλος μέσω θεσμικής πίεσης όμως καμία δεν φαίνεται, προς το παρόν, να «συγκινεί» τη μάζα των αναποφάσιστων ή των απογοητευμένων.
Η «Αχίλλειος πτέρνα» της καθημερινότητας
Ωστόσο, πίσω από τους δείκτες της πολιτικής υπεροχής, κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα της ακρίβειας. Το εντυπωσιακό 89% των πολιτών θέτει το κόστος ζωής ως το μείζον πρόβλημα. Εδώ εντοπίζεται το μεγάλο πολιτικό παράδοξο: οι πολίτες εμπιστεύονται τη Νέα Δημοκρατία για το τιμόνι της χώρας, αλλά την «τιμωρούν» στις αξιολογήσεις για την τσέπη τους.
Όπως επισημαίνουν αναλυτές, η πολιτική κυριαρχία της κυβέρνησης έχει ένα «φυσικό όριο» που ορίζεται από το ράφι του σούπερ μάρκετ. Όσο το διαθέσιμο εισόδημα πιέζεται, η υπεροχή της ΝΔ θα παραμένει μια «σταθερότητα με λογαριασμό», που δεν επιτρέπει εφησυχασμό.
Τα σενάρια στα Δεξιά
Τέλος, η δημοσκόπηση βάζει «φρένο» στη σεναριολογία για νέους σχηματισμούς από τα δεξιά. Η προοπτική ενός κόμματος υπό τον Αντώνη Σαμαρά φαίνεται να έχει χαμηλή απήχηση, καθώς το 79% των πολιτών εμφανίζεται αρνητικό, ενώ η διείσδυσή του στους ψηφοφόρους της ΝΔ φθίνει.
Από τα παραπάνω καθίσταται σαφές πως η χώρα οδεύει προς την επόμενη αναμέτρηση με ένα σκηνικό δύο ταχυτήτων. Μια κυβέρνηση που «τρέχει» χωρίς αντίπαλο στο πολιτικό πεδίο, αλλά μια κοινωνία που αισθάνεται ότι «μένει πίσω» στο οικονομικό. Η πρόκληση για το Μαξίμου είναι να κλείσει την ψαλίδα της ακρίβειας, ενώ για την αντιπολίτευση να αποδείξει ότι μπορεί να αποτελέσει κάτι παραπάνω από μια απλή ψήφο διαμαρτυρίας.
