Αρκετοί στοχαστές επιχείρησαν κατά καιρούς να εντοπίσουν τους «νόμους» που καθορίζουν την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας. Μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, μάλιστα, διατυπώθηκε η άποψη ότι η ιστορία είχε φτάσει στο τέλος της. Τριάντα πέντε χρόνια μετά την υποτιθέμενη οριστική επικράτηση του φιλελεύθερου καπιταλισμού, ακόμα και ο Φράνσις Φουκουγιάμα έχει αναγνωρίσει ότι οι θέσεις του εκείνης της περιόδου «παρεξηγήθηκαν». Η σημερινή πραγματικότητα, άλλωστε, χαρακτηρίζεται από διεθνή αστάθεια και αναταραχή, με τους καταστροφικούς πολέμους στην Ουκρανία και τη Γάζα να αποτελούν δύο από τις πιο χαρακτηριστικές εκφράσεις της. Η πολεμική ορολογία έχει πλέον ενταχθεί στην καθημερινότητα, ενώ οι ευρωπαϊκές χώρες αυξάνουν με ταχύτατους ρυθμούς τις δαπάνες τους για την πολεμική βιομηχανία.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί να ενισχύσει διεθνώς την επιρροή του νεοσυντηρητισμού, την ώρα που κοινωνίες σε διάφορες περιοχές του κόσμου αναζητούν διέξοδο από τα πολιτικά και οικονομικά αδιέξοδα. Οι διεργασίες αυτές αποτυπώνονται σε πολλές χώρες. Στη Βραζιλία, ο Λούλα επικράτησε την τελευταία στιγμή του ακροδεξιού Φλάβιο Μπολσονάρο, ενώ έντονες πολιτικές αναταράξεις καταγράφονται και σε άλλα κράτη της Λατινικής Αμερικής. Στη Σερβία, η «Φοιτητική Λίστα» κατάφερε να επικρατήσει του Αλεξάνταρ Βούτσιτς στις εκλογές. Στην Αλβανία, η νέα γενιά διεκδικεί ενεργό ρόλο στις εξελίξεις, ζητώντας την αναθεώρηση του παλιού πολιτικού συμβολαίου. Παράλληλα, κινητοποιήσεις και κοινωνικός αναβρασμός καταγράφονται στην Ιταλία, το Βέλγιο, την Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Γαλλία.
Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την κατάσταση παίζουν η ακρίβεια, η οξύτατη στεγαστική κρίση και η αυξανόμενη ανασφάλεια. Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοινωνικό περιβάλλον, στο οποίο πολλοί πολίτες και κυρίως οι νεότερες γενιές δυσκολεύονται να διακρίνουν προοπτικές για το μέλλον τους. Την ίδια στιγμή, στις ΗΠΑ το πολιτικό ενδιαφέρον στρέφεται στις ενδιάμεσες εκλογές. Οι επιδόσεις του Ντόναλντ Τραμπ στους δείκτες κοινωνικής αξιολόγησης εμφανίζονται ιδιαίτερα χαμηλές, γεγονός που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μεταβολής των συσχετισμών στο Κογκρέσο προς όφελος των Δημοκρατικών. Ένα συμπέρασμα, πάντως, παραμένει σαφές: η ιστορία δεν εξελίσσεται με βάση θεωρητικά εργαστηριακά μοντέλα, καθώς οι ίδιοι οι άνθρωποι επιστρέφουν στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων.
