
Στο «Μια ζωή την έχουμε» του Γιώργου Τζαβέλλα, το 1958, ο Μανώλης θέτει στον Κλέωνα το δίλημμα του μανδαρίνου: αν πατώντας ένα κουμπί γινόσουν πάμπλουτος, αλλά την ίδια στιγμή πέθαιναν τρεις χιλιάδες μανδαρίνοι στα βάθη της Κίνας, θα το πατούσες;
Αν επιβεβαιωθούν όσα τους αποδίδονται, το ζευγάρι που «έτρεχε» τη ΜΚΟ Παιδική Χαρά στη Θεσσαλονίκη, θα γνωρίζουμε ήδη την απάντηση του ζευγαριού στο παραπάνω δίλημμα: Ένα βροντερό και τρομακτικό «Ναι». Τρομακτικό γιατί υπενθυμίζει την άγρια φύση του ανθρώπου. Τρομακτικό γιατί αυτή η άγρια φύση του ανθρώπου μοιάζει να συμβαδίζει και να δικαιολογείται από την εποχή που ζούμε.
Παιδική Χαρά: Μια ΜΚΟ... πολυτελείας
Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία της δικογραφίας για τη ΜΚΟ στη Θεσσαλονίκη, χρήματα του σωματείου μεταφέρθηκαν σε εταιρεία από τον λογαριασμό της οποίας πληρώθηκαν αγορές για πανάκριβες φίρμες (αναφέρεται τσάντα Louis Vuitton), διαμονή σε 5άστερα ξενοδοχεία και εστιατόρια στη Μύκονο. Φυσικά και κανείς από τους δωρητές δεν έδωσαν τα χρήματα γι΄ αυτόν τον σκοπό. Άρρωστα παιδάκια ήθελαν να σώσουν, όχι άρρωστα μυαλά.
Μέχρι οι κατηγορίες να κριθούν από τη Δικαιοσύνη, όμως, ένας αξιοπρεπής πολιτής ευλόγως θα αναρωτηθεί: η επίδειξη πλουτισμού δεν παραξένεψε κανέναν; Όταν κάποιος φλεξάρει στα social media τη χλιδή στην οποία είναι βουτηγμένος και στη συνέχεια ζητά διαρκώς χρήματα για επείγουσες θεραπείες, κανένα καμπανάκι δεν χτυπά;; Ή είναι αγένεια πλέον να ζητά κανείς λογαριασμό από έναν... τόσο καλό άνθρωπο;
Πόσα συγκεντρώθηκαν, πόσα αποδόθηκαν, γιατί υπάρχει υπόλοιπο; Ναι, αυτές οι πεζές ερωτήσεις δεν ταιριάζουν στο συγκινητικό κλίμα των τηλεοπτικών εμφανίσεων. Ποιος θα ζητήσει παρασταστικά από τον βουρκωμένο καλεσμένο;
H μητέρα που χάλασε το πάρτι
Η ΕΡΤ αναφέρει 92 εράνους για 74 πρόσωπα και πιστώσεις άνω των 5,8 εκατομμυρίων ευρώ σε λογαριασμούς της ΜΚΟ και του ιδρυτή της από το 2018. Δραστηριότητα ετών, δηλαδή, με εκατομμύρια ευρώ να απαιτούν έλεγχο, ανεξαρτήτως των καλών συστάσεων του διαχειριστή τους.
Δυστυχώς, έπρεπε να εμφανιστεί μια μητέρα και να καταγγείλει πως 300.000 ευρώ που είχαν συγκεντρωθεί για το καρκινοπαθές παιδί της δεν διατέθηκαν για τις ανάγκες του. Ανάμεσα σε εξετάσεις, γιατρούς και θεραπείες, χρειάστηκε να αναζητήσει και την άκρη των δωρεών. Θα είχε, ασφαλώς, αρκετό ελεύθερο χρόνο.
Το πλέον αποτρόπαιο είναι πως, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, οι κατηγορούμενοι φέρονται να προκάλεσαν το μπλοκάρισμα του τραπεζικού λογαριασμού της μητέρας: κατέθεσαν χρήματα και στη συνέχεια κατήγγειλαν στην τράπεζα απάτη. Έπειτα προσφέρθηκαν να τη «βοηθήσουν», ώστε ο έρανος για το παιδί της να περάσει από τη ΜΚΟ. Επεδίωκαν την αποκλειστικότητα στην αλληλεγγύη, με άλλα λόγια!
Δεν έχει εφευρεθεί κανένας ελεγκτικός μηχανισμός για τις ΜΚΟ; Δεν είχε γίνει καμία καταγγελία πριν; Είμαι από τη Θεσσαλονίκη και μπορώ να ξέρω πως με τρία τηλεφωνήματα μπορεί να μάθεις πολλά για οποιονδήποτε. Φαίνεται πως κανένας δεν είχε μπει στον κόπο πριν. Όμως, η προστασία μιας οικογένειας δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν ο γονιός θα βρει το κουράγιο να γίνει και ερευνητής.
Το... πληρωμένο μάρμαρο
Και να που φτάνουμε στο κρίσιμο, γενικευμένο συμπέρασμα: «Φταίνε οι ΜΚΟ», θα ισχυριστούν πολλοί. Το «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι» είναι όμως η λογική του τεμπέλη. Ένα ζευγάρι φλέξαρε τον πλούτο που φέρεται να απέσπασε εκμεταλλευόμενο τον ανθρώπινο πόνο. Αυτό είναι το δέντρο, όχι το δάσος. Υγιείς άνθρωποι είδαν την καμπάνια, σκέφτηκαν τα παιδιά τους, σκέφτηκαν τον εαυτό τους και δώρισαν ένα δεκάρικο. Η δαιμονοποίηση όλων των ΜΚΟ, η αμφιβολία για τον ειλικρινή αγώνα τους, αυτό είναι το αμέσως επόμενο κακό που θα συμβεί.
Στην επόμενη έκκληση, πώς θα αντιδράσει εκείνος που έδωσε κάτι από το υστέρημά του στην Παιδική Χαρά; Ακόμα κι αν προέρχεται από αξιόπιστο φορέα, θα θυμηθεί όλα όσα διάβασε, θα υποψιαστεί εξαπάτηση, ίσως είναι λογικό να προσπεράσει.
Αυτή η ζημιά δεν θα καταγραφεί στους τραπεζικούς λογαριασμούς της συγκεκριμένης ΜΚΟ: οι δωρεές που δεν θα γίνουν, η βοήθεια που δεν θα φτάσει, οι οικογένειες που θα αντιμετωπιστούν με δυσπιστία προτού προλάβουν να εξηγήσουν τι χρειάζονται. Έτσι «χάνονται οι Μανδαρίνοι». Μόνο που δεν είναι στην Κίνα, αλλά στην Ελλάδα.

